On Dört Yaşında Lösemi, Yıllar Sonra Aynı Serviste Hemşire

Antalya, 2008. On dört yaşındaki Ezgi'ye annesiyle babası kanında bir enfeksiyon olduğunu söyler. Ezgi hastalığının adını internette arar. Karşısına çıkan kelime bir enfeksiyon değil: lösemi.

Bir arama motorunda öğrenilen gerçek

Ezgi'nin hastalığı akut lenfoblastik lösemidir, çocuklarda en sık görülen kan kanseri. Annesi ve babası, kızlarını korumak için ona gerçeği hemen söyleyememiştir. Ama Ezgi, hastalığının adını internete yazdığında her şeyi anlar.

Tedavi, Antalya'daki bir üniversite hastanesinin çocuk hematoloji ve onkoloji kliniğinde başlar. Önünde iki yıl sürecek yoğun bir tedavi vardır: kemoterapiler, uzun hastane yatışları, düşen saçlar, aylarca uzak kalınan okul ve arkadaşlar.

Serviste geçen iki yıl

Ezgi bu iki yılı aynı serviste, kendisi gibi çocuklarla birlikte geçirir. Bazıları iyileşip evlerine döner. Bazılarını ise kaybeder.

O günlerde kendine tekrar ettiği iki cümle vardır. Yıllar sonra bunları şöyle anlatacaktır: "Bu hastalık yüzde 50 moral, yüzde 50 doğru beslenme." Ve: "Bunu yeneceğim. Biz kanserden büyüğüz."

Ezgi'yi en çok etkileyenler, servisteki hemşirelerdir; özellikle iki hemşirenin hastalarına yaklaşımı ona örnek olur. İçinden bir karar verir: bir gün kendisi de o önlüğü giyecektir.

2010: Tedavi bitiyor

İki yıllık tedavinin sonunda, 2010'da, doktorlar Ezgi'nin hastalığının gerilediğini söyler. Lösemiyi yenmiştir. Ama tedavi bitse de hastane hayatından tamamen çıkmaz: düzenli kontroller yıllarca sürecektir.

Ezgi okuluna döner. Hedefi bellidir.

Önlüğü giydiği gün

2013'te, tedavi gördüğü hastanenin bağlı olduğu üniversitenin hemşirelik fakültesini kazanır. 2017'de mezun olur. Kamu personel sınavında aldığı puanla aynı üniversiteye atanır.

Ekim 2017'de Ezgi, yıllar önce hasta olarak yattığı çocuk hematoloji ve onkoloji kliniğinin kapısından bu kez hemşire olarak girer.

Ezgi daha sonra yüksek lisansını da tamamlar. Akademisyen olma yolu açıktır, ama o hastaların yanında kalmayı seçer.

Yatağın öbür tarafı

Serviste her hafta yeni tanı almış çocuklar ve aileler gelir. Çoğu, Ezgi'nin on dört yaşında yaşadığı korkunun aynısını yaşamaktadır. Ezgi onlara kendi hikâyesini anlatır: aynı ilaçları aldığını, saçlarının döküldüğünü, bir zamanlar aynı yataklarda yattığını.

Tedaviye uyum sağlamakta zorlanan, umudunu kaybeden çocuklar ve anne babalar için o, iyileşmenin mümkün olduğunun canlı kanıtıdır. Görevini kendisi şöyle tarif eder: "Çocuklara umut olmak, şifa olmak için buradayım."

Bugün evli ve iki yaşında sağlıklı bir kız çocuğu annesidir. Kendi kontrolleri hâlâ sürmektedir.

Bilmek istedikleriniz

Çocukluk çağı lösemilerinde iyileşme oranı, tedavideki gelişmelerle son on yıllarda çok yükseldi. Ama tedavi uzun ve zor; ailelere, çocuklara ve sağlık çalışanlarına büyük yük bindiriyor. Türkiye'de pek çok dernek, lösemili çocuklara ve ailelerine barınma, ulaşım ve psikolojik destek sağlıyor. Kan ve trombosit bağışı, bu çocukların tedavisinin en önemli parçalarından biri.

Kaynaklar

• NTV / Anadolu Ajansı, "Lösemiyi yenip hemşire olan genç kadın kanserli çocuklara umut oluyor" (11 Mart 2024)
• Ensonhaber / AA, "Antalya'da lösemiyi yendi, çocuklara umut ışığı oldu" (11 Mart 2024)
• Hikâyedeki kişilerin adları değiştirilmiştir.